Bir ömürde kaç özel gün kutlanmaya vasıl olur. Kendi yaşım üzerinden yürürsek 60 küsür ben, yakınlar, cocuk/lar, yılbaşılar 200 civarı. Hadi birkaç da başarı gününü ekleyelim, mesleki başarı kilometre taşlarını da ekleyin, hadi bir de yakınların benzer durumları, ortalama yılda 4 olur, ve kendinizi bildiğinizden sonrasının matematiği size 160-220 arasında bir rakamı gösterir. Hoş bana her gün bayram, ama soru da yerinde,”özel bir günde ne yapılır?”Bu soru hep aklımı meşgul etmiştir, Hani beklediğim bir özel gün daha var, ülkemin yeniden vasat beklentilerin ötesinde hedeflere koşacağı, ve vatandaşların kendilerini dindar-kindar-sizden-bizden-Kürt-Alevi gibi etiketlerle bir yerlere ait olmak zorunda hissetmedikleri ve sadece gelecekleri ile ilgilendikleri ve ilgilenenleri seçtikleri. Aaahh Atatürk’üm. Laf uzadı, bu doğru tanımlayıcı soru sorma alışkanlığı bir anlamda her şeyi berbat ediyor ama İngiliz filozof Bertrand Russel’ın dediği gibi “soruyu doğru sor, yanıt ona göre gelir”. Ama önce soru doğru olmalıdır.

Yazının geri kalanını okuyacaklar için bir önerim olacak, önce bu yazıyı okusunlar. Çünkü hikaye Nisan başında bir tesadüf ile başladı.Aşağıdaki fotoğraf Nisan başından.

Ardından Sarayburnu’na doğru yürümeye başladılar, hepsi yani 50 kadar kişi. Ben önce anlamadım ve 100 m onlarla gittim ama sonra nereye gidiyoruz diye sorgulayınca oradan birine sordum. Sorduğum kişi hasta olduğu için yüzmeyecekmiş ama “dolmuş” a gidiyorlar dedi. Meğerse dolmuş akıntının başından atlayıp sonundan çıkmakmış. Telefon ve terlik dahil her şeyi bırakıp grubun peşine düştüm ama hem 5 dakika gerideyim hem de fotoğraf çekme olanağım yok. Diğer taraftan halimiz harika, sahilde bir sürü erkek, hiç kadın yok grupta, mayo ile yürüyoruz. Mayo diyorum ama grubun bir kısmı gerçek mutaassıp zira dizaltı şortlarla ve hatta neredeyse bileklerine kadar uzanan haşema görüntülü şortlarla. Benim gibi mayolu üç kişiyiz.

Harika bir deneyim, bir süre sonra çalışmayı bırakan sinirlerdeki sinaptik geçişler zaten soğuğu beyne iletmekten vazgeçince artık üşümüyorsunuz. Vazokonstriksüyondan doğabilecek sorunları dikkate almazsanız harika. Suyun rengi zaten kurşuni. Başınız suda yüzünce kulaklarınızın derinlerinde, hatta beyin kökünde soğuğu hissediyorsunuz, ama kapakta da görüldüğü gibi bizi çay bekliyor. Öncesinde zaten karpuz ile kahvaltı edilmişti.

Aslında her günün özel olduğunu anlayabilmek için neden bu kadar zorlanıyoruz hiç düşündünüz mü?? Kendimize, beklentilerimize yeniliyor olabilir miyiz? Özdemir Asaf’ın Yaşam adlı şiirini hatırlamamak imkansız.