Motorla memleketimden Manzaralar turunun planlama aşamasının sonuna geldim. Bir aydır çalışıyordum, nihai rota belli oldu, beni takip edecek ekip de belli oldu.

Tarih yaklaştıkça ben de daha fazla heyecanlanmaya başladım. Aslında bu bir ne olacak heyecanından ziyade hadi artık yola çıkayım, ya da gezi başlasın heyecanı. Yolda bir sürü dost yüz, gördüğüm, görmediğim şehir ve ülkemin insanları bekliyor. Ülke konusunda romantik olmaktan çok gerçekçiyimdir. Kurtuluş savaşı ile çizilen sınırları bir Cumhuriyet çocuğu olarak benimsemiş ve ailemden aldığım miras ile sahip çıkma dürtüsüne sahibim her şeye rağmen. Aslında bu sene Londra’ya gidecektim motorla. Motorla gidip, motoru gemi ile geri gönderecektim. İşlemler o kadar yorucu göründü ki, rotayı Hakkari’ye çevirdim. Tipik ben, öyle olmuyorsa tersi denenir.

Geçen seneki İyi-Kötü-Çirkin (https://korkuddemirel.com/2024/11/24/neden-2/) gezisinden öylesine keyif almıştım ve o kadar çok şey öğrenmiştim ki, bu kez planlarımı ona göre yaptım. Bir okurumun hatırlattığı gibi “Başladığım yere dönecektiysem neden yaptım o zaman. Yok, başladığım yere dönmedim. Belki konum olarak aynı evde yaşayıp aynı muayenehanede çalışıyorum, ama önümdeki on yılın planı değişti. Aklım değişti. Hayat kurgum değişti.” diye yazmıştım.

Bir sene uzun bir zaman, kurguyu yeniden gözden geçirme zamanı.

Önce parkuru belirledim. Parkuru Face’de yayımladım ve yoldaki şehirlerde konferans verebileceğimi bildirdim. Hatta başta Samsun yoktu, sevgili Övgü yazınca oradan da geçmeye karar verdim. Eski öğrencilerimden Bengü’nün memleketi Sinop’u dahil etmesem olamayacaktı. Ama ardından İlhan geldi, Ağustos’ta fındık toplayacaktı. Eee yani Samsuna gelen oraya uzanmayacak mıydı? Ordu’da İlhan ile çay içip devam edeceğim. Ama Zigana’dan geçmeden önce Trabzon’da da bir konuşma planladık. Sağ olsun Önder Trabzon’da konuşmamı istedi ve Ziganaya kıvrılmadan önce onlarda olacağım.

Bu kuzey rotasından sonra doğu Anadolu’ya dönüyorum. Rotanın geri kalanında Gaziantep, Mersin ve Konya’da da konuşmalar yapacağım. Bağlantı kurmaya çalıştığım yol üstü diğer odalar, üniversiteler yanıt vermediler.

Aman işlerin en önemlisi takip idi. Beni seyahatim sırasında takip edeceklere ihtiyacım vardı. Hoş ben son derece şanslıyımdır, bir şeycikler olmaz ama yine de garanticiyimdir de. Önce FB dan takipçi aradığımı duyurdum. Gönüllülerden önerdiğim günde beni takip edip edemeyeceklerini öğrendim. Sonra WA da 34 GRN 503 isimli bir grup kurdum takip kurallarını duyurdum. Duyuru da tam tamına şöyle idi:” Sevgili takipçilerim. Öncelikle bu gruba dahil olmayı kabul ettiğiniz ve beni takip ederek kendimi daha güvende hissetmeme yardımcı olduğunuz için çok teşekkür ederim. Yolculuk 16 Ağustos’da başlayacak. Her gün yola çıkarken grup için canlı konum takibini açacağım. Önceden sizinle belirlediğimiz günde sizin takibinizi rica edeceğim. Herhangi bir noktada 45 dakikadan fazla kalırsam lütfen beni arayınız. Ulaşılamıyorsa dert yok demektir. 1 saat içinde bir kez daha denersiniz. Ama telefonu çaldırmışsanız ve ben geri aramamışsam bir şeylerin ters gittiği ihtimali vardır. Lütfen grubun idarecilerinden olan Erdem ve Önder arkadaşlarıma telefon ediniz. Teşekkür ederim.”

İyi-Kötü-Çirkin seyahatinde de böyle bir takip ekibim vardı. Onların sayesinde tek başıma güvenle seyahat ettim ama yalnız değildim. Bu sene yol uzun takip ekibi 23 dostumdan oluşuyor.

Bir sonraki yazıda tam rotadan söz ediyor olacağım.